Drugim skutecznym trikiem jest zastosowanie światła skierowanego w górę. Reflektory sufitowe z możliwością regulacji kąta padania wiązki, zamontowane przy ścianach, mogą oświetlać górne fragmenty ścian i sam sufit. Powstaje wtedy efekt „mycia światłem”, który optycznie oddala sufit. Uważaj jednak, by nie kierować światła bezpośrednio w oczy — lepiej, by padało ono na powierzchnię pod kątem ostrym. W praktyce sprawdzą się też listwy LED zamontowane w korytkach przy suficie, ale tylko wtedy, gdy masz możliwość ich dyskretnego ukrycia.

Najważniejsza zasada: unikaj lamp zwisających nisko nad strefą przebywania. Wisząca konstrukcja na wysokości głowy czy tułowia ściąga wzrok w dół i wizualnie skraca pomieszczenie. Zamiast tego wybierz modele przylegające do sufitu, czyli plafony. Wbrew pozorom nie muszą być one płaskie i nudne — nowoczesne plafony mają często formę lekko wypukłych dysków lub kul, które odbijają światło ku górze. Dzięki temu sufit staje się jaśniejszy, a granica między ścianą a stropem zaciera się, co daje wrażenie wyższej przestrzeni.

Przy głębszych ubytkach, np. po uderzeniu twardym przedmiotem, warto sięgnąć po masy szpachlowe przeznaczone do drewna, które można mieszać z pyłem drzewnym. Pył uzyskasz, szlifując skrawek tego samego gatunku drewna drobnoziarnistym papierem. Taka mieszanka daje kolor zbliżony do oryginału i lepiej trzyma się na krawędziach. Nakładaj ją warstwami o grubości nie większej niż 2 milimetry, odczekując między warstwami. Unikaj nakładania grubej warstwy na raz, bo pęka przy wysychaniu. Po zakończeniu szlifowania dokładnie odpyl powierzchnię i odtłuść ją przed nałożeniem podkładu.

Jak rozmieścić punkty świetlne, aby zyskać wrażenie wyższej przestrzeni? Rozmieszczenie lamp ma równie duże znaczenie, co ich forma. Zamiast jednej centralnej lampy, która tworzy twarde cienie i dominuje w pomieszczeniu, postaw na kilka źródeł światła rozmieszczonych na różnych wysokościach. Na przykład kinkiety zamontowane na ścianach na wysokości 150–170 cm od podłogi, skierowane ku górze, rozbijają monotonię i „rozsuwają” ściany wizualnie. Dodatkowo, jeśli masz niskie meble, możesz ustawić na nich małe lampki stołowe z abażurem, które kierują światło ku sufitowi — to subtelny, ale skuteczny sposób na podniesienie optyczne wnętrza.

Kluczową rolę odgrywa tu materiał zasłon. Ciężkie, gęste tkaniny, takie jak welur, aksamit, gruba bawełna czy len z domieszką poliestru, znacznie lepiej tłumią dźwięki niż lekkie firany czy woale. Im grubszy i bardziej zwarty materiał, tym więcej fal dźwiękowych jest w stanie pochłonąć. Jeśli w twojej sypialni okno sąsiaduje z ruchliwą ulicą, postaw na zasłony z podszewką termoakustyczną – taka dodatkowa warstwa nie tylko odcina zimno, ale też stanowi skuteczną barierę dźwiękową. Pamiętaj też, że zasłony powinny być odpowiednio szerokie: niech marszczą się w pasy, a nie wiszą płasko. Dzięki temu powstaną naturalne kieszenie powietrzne, które dodatkowo wyciszą pomieszczenie.

Po ułożeniu podłogi sprawdź, czy nie słychać wyraźnych dźwięków stukania przy normalnym chodzeniu. Jeśli tak, prawdopodobnie pominąłeś dylatację albo podkład przy ścianach zawija się do góry. W takim przypadku przetnij go wzdłuż ściany i uzupełnij szczelinę elastycznym szpachlowaniem. Równie ważne jest, aby nie układać podkładu na mokrym jastrychu – dopuszczalna wilgotność dla desek to max 2% CM, dla winylu max 2,5%. Chroń podkład przed uszkodzeniami mechanicznymi podczas montażu: pracuj w miękkim obuwiu, a narzędzia odkładaj na kawałek kartonu.

Typowym błędem jest ignorowanie tego, co dzieje się po zgaszeniu światła. Nawet subtelna poświata z ekranu telewizora, routera czy ładowarki potrafi rozpoznać naszą wrażliwość na światło. Mózg nie odróżnia wtedy, czy źródło światła jest rzeczywiste, czy tylko odbite. Dlatego przed snem sprawdź, czy z sypialni zniknęły wszelkie diody LED (np. na listwach zasilających, monitorze, wentylatorze). Jeżeli nie możesz ich fizycznie odłączyć, zaklej je taśmą malarską — to koszt kilku minut, a potrafi zdziałać cuda. Pamiętaj też o roletach lub zasłonach zaciemniających. Nawet odległa latarnia za oknem potrafi obniżyć poziom melatoniny, gdy światło pada bezpośrednio na twarz.

Przy montażu deski warstwowej układaj podkład pasami prostopadle do kierunku desek, z zakładem na łączeniach około 5–10 cm. Nie łącz pasów na styk bez zakładki – powstanie szczelina akustyczna. Po rozłożeniu podkładu odczekaj 24 godziny, zanim rozpoczniesz układanie, aby materiał mógł się ustabilizować. Zawsze zostaw dylatację przy ścianach – podkład nie może dotykać ścian, bo dźwięki będą przenoszone na konstrukcję budynku. W tym celu przytnij go nożykiem na 1–2 cm przed krawędzią ściany.